Η Ινδονησία είναι νησιωτικό κράτος της Νοτιοανατολικής Ασίας, που απαρτίζεται από περίπου 18.000 νησιά. Με πληθυσμό 268.074.600 κατοίκων σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις για το 2019, είναι η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο και έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό μουσουλμάνων. Πρωτεύουσα είναι η Τζακάρτα, παλαιότερα γνωστή ως Μπατάβια. Η Ινδονησία συνορεύει με την Παπούα Νέα Γουινέα, το Ανατολικό Τιμόρ και τη Μαλαισία. Άλλες γειτονικές χώρες είναι οι: Σιγκαπούρη, Φιλιππίνες, Αυστραλία, καθώς και η ινδική επικράτεια του Ανταμάν και Νικομπάρ.
Πλούσια, εύφορη και πανέμορφη η Ινδονησία μπορεί να καυχιέται σχετικά με κάποιες αποκλειστικότητές της όσον αφορά τους τουρίστες – ταξιδιώτες που θα την επισκεφτούν. Ιδού οι 10 πιο σημαντικές από αυτές:
1. Το Αρχιπέλαγος του Raja Ampat (the Four Kings)
Βρίσκεται βορειοδυτικά της νήσου της Νέας Γουινέας και αποτελείται από 1.500 περίπου μικρά νησιά και βραχονησίδες. Αυτό όμως που το κάνει μοναδικό, δεν είναι η απείρου κάλλους ομορφιά του -ο συνδυασμός του πράσινου με τα τουρκουάζ νερά- αλλά η θαλάσσια ζωή που φιλοξενεί στα πεντακάθαρα νερά του. Πρόκειται για την πιο πυκνοκατοικημένη σε θαλάσσια είδη περιοχή παγκοσμίως, ένας καταδυτικός παράδεισος, το όνειρο κάθε δύτη.
3. Tana Toraja
Η Τάνα Τοράγια, γη των Τοράγια, βρίσκεται στα νότια του νησιού Σουλαβέζι και είναι διάσημη περιοχή σε όλο τον κόσμο για την ταφικά της έθιμα.
Συγκεκριμένα οι νεκροί παραμένουν όχι μόνο στην ψυχή των συγγενών, αλλά και στο σπίτι τους, ακόμη και πολλά χρόνια μετά τον θάνατό τους. Πρόκειται για ένα έθιμο που τηρείται εδώ και αιώνες από την κοινότητα των Toraja. Πιστεύουν στην αρχέγονη ανθρώπινη θρησκεία του ανιμισμού, σύμφωνα με την οποία κάθε μορφή του φυσικού περιβάλλοντος έχει ψυχή. Κανένας δεν γνωρίζει πότε ακριβώς άρχισε να εφαρμόζεται το τελετουργικό του θανάτου. Η γλώσσα τους και η ιστορία τους άρχισε να καταγράφεται στις αρχές του 20ού αιώνα. Μέχρι τότε όλες οι πληροφορίες και οι παραδόσεις μεταφέρονταν από στόμα σε στόμα. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι κάτοικοι άρχισαν να κρατούν τους νεκρούς σπίτι τους γύρω στον ένατο αιώνα μ.Χ. Παρόλο που το 80% του πληθυσμού τους έχει ασπαστεί τον χριστιανισμό, σέβονται και δεν εμποδίζουν τη διεξαγωγή του τελετουργικού. Για πολλούς Τοράγια (Toraja), οι νεκροί που βρίσκονται ακόμα στο σπίτι, δεν έχουν πεθάνει ακόμη, αλλά είναι άρρωστοι και βρίσκονται σε μια κατάσταση ύπνωσης. Θεωρούν ότι η ψυχή τους είναι εκεί και ότι τους ακούνε κανονικά. Για να σταματήσουν τη φυσική αποσύνθεση του σώματος, τους κάνουν ενέσεις με φορμαλδεΰδη και τους μετατρέπουν σε μούμιες. Είναι ένας τρόπος όπως λένε, να ξεπεράσουν πιο ανώδυνα την απώλεια…
2. H Νήσος Flores
Η Φλόρες (Flores) είναι νησί της Ινδονησίας. Είναι μία από τις μικρές Σούνδες, ανατολικά από τη Σουμπάουα και το Κομόντο και δυτικά της Λεμπάτα και του αρχιπελάγους Αλόρ. Έχει έκταση 13.540 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι το 60ό μεγαλύτερο νησί παγκοσμίως. Το νησί έχει πληθυσμό 1.831.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και η μεγαλύτερη πόλη του είναι η Μαουμέρε. Τo 2003 ανακαλύφθηκε στο νησί Φλόρες ένα νέο είδος ανθρώπου, το Homo floresiensis. Τα απολιθώματα που βρέθηκαν σε μια σπηλιά το 2003 έχουν ηλικία 100.000 με 13.000 ετών. Αυτό το είδος είχε ύψος ένα μέτρο και χαρακτηρίστηκε από τους ανθρώπους που το ανακάλυψαν ως “Χόμπιτ”. Στην πραγματικότητα στους τοπικούς μύθους υπάρχουν αρκετές αναφορές για μικροσκοπικούς ανθρώπους που ονομάζονται Έμπου Γκόγκο ακόμα και κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Παράδεισος για τους γεωλόγους και κάθε είδους εξερευνητές και παρατηρητές της φύσης το νησί φημίζεται για τα ηφαίστειά του. Κορυφαίο ανάμεσά τους το όρος Κελιμούτου, ένα από τα ηφαίστεια της Φλόρες, το οποίο έχει ύψος 1.638 μέτρων κι έχει στην κορυφή του τρεις ηφαιστειακές λίμνες, οι οποίες έχουν όλες διαφορετικά χρώματα και αποτελούν ένα από τα κύρια αξιοθέατα του νησιού.
4. Τα Ηφαίστεια της Ιάβα
Το Εθνικό Πάρκο Bromo Tengger Semeru είναι γνωστό για το φοβερό τοπίο ενός τεράστιου, αρχαίου ηφαιστειακού κρατήρα και μια σειρά από γραφικά ηφαίστεια που προέκυψαν από αυτό. Το όνομά του προέρχεται από τα δύο βουνά που δεσπόζουν σε αυτό, το όρος Semeru και το όρος Bromo αλλά και τη φυλή Tengger που κατοικεί στην περιοχή. Το Semeru είναι το υψηλότερο βουνό της Ιάβα καθώς και ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια της Ινδονησίας. Ο κωνοειδής κώνος του Bromo βρίσκεται σε μια θάλασσα ηφαιστειακής άμμου, που περιβάλλεται από τους πανύψηλους γκρεμούς της άκρης του κρατήρα.
5. Το Εθνικό Πάρκο Komodo
Το Εθνικό Πάρκο Κομόντο βρίσκεται στην καρδιά του Ινδονησιακού αρχιπελάγους, στα νησιά Nusa Tenggara ή αλλιώς Μικρά νησιά της Σούνδης και αποτελείται από τα νησάκια Κομόντο, Ρίνκα, Ράνταρ και πολλές βραχονησίδες. Από το 1991 έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO. Ο βασικός λόγος είναι ο περίφημος Δράκος του Κομόντο (Varanus komodoensis). Εξερευνώντας τον Εθνικό Δρυμό, θα περάσουμε στη διάσταση του Τζούρασικ Παρκ αφού θα έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε από κοντά και να φωτογραφήσουμε τους σαρκοβόρους δράκους που φτάνουν μέχρι και τα τρία μέτρα μήκος, 70 περίπου κιλά βάρος και το δηλητήριο της διχαλωτής τους γλώσσας αρκεί για να μας παραλύσει και να μας οδηγήσει στο θάνατο μέσα σε λίγα μόλις λεπτά. Τα τρομερά ερπετά αποτελούν ωστόσο έναν κρίκο στην τροφική αλυσίδα του πλούσιου σε βιοποικιλότητα πάρκου και παρά την αιμοβόρα ιδιοσυγκρασία τους συνετέλεσαν στη διατήρηση της ισορροπίας του οικοσυστήματος και κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι και σήμερα.
