Είναι η χρονιά του Μιλένιουμ και ο πλανήτης, μεθυσμένος από ευμάρεια, ζει σε ρυθμούς Ολυμπιακών Αγώνων. Οι Έλληνες παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τον «γιο του ανέμου», Κώστα Κεντέρη, και την Κατερίνα Θάνου να μας κάνουν «εθνικά υπερήφανους». Ήταν μια χρυσή εποχή με πολλές προοπτικές που, ως έφηβος, όπως οι περισσότεροι άλλωστε, δεν είχα καταλάβει ότι θα περνούσε ανεπιστρεπτί. Ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, οι ρόδες του αεροπλάνου κατεβαίνουν και τα φώτα του Σίδνεϊ αρχίζουν να λαμπυρίζουν στον σκοτεινό ουρανό. Έπειτα από σχεδόν δύο ημέρες πτήσεων, πατάω τα πόδια στην πέμπτη και τελευταία ήπειρο που επισκέπτομαι, συμπληρώνοντας ένα παζλ αντίστοιχο με τους πέντε κύκλους της ολυμπιακής σημαίας.
Καταλαμβάνοντας τη μεγαλύτερη έκταση της Ωκεανίας, συνηθίζουμε να ταυτίζουμε την Αυστραλία με μια ολόκληρη ήπειρο. Οι περισσότεροι όμως δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι κατοικείται μόνο το 5% της επιφάνειάς της. Στο κέντρο της, μια απέραντη έρημος χωρίς βουνά και πόσιμο νερό, σε πολλές περιπτώσεις είναι αδύνατη η επιβίωση. Η περιφέρειά της, αποτελούμενη από εύκρατες παραθαλάσσιες περιοχές, είναι το σπίτι 26 εκατομμυρίων ανθρώπων. Αριθμός σχετικά μικρός, αν σκεφτεί κανείς άλλες χώρες αντίστοιχου μεγέθους.
Στην Καρδιά του Σίδνεϊ
Περπατώντας στο κέντρο του Σίδνεϊ βλέπω νέο κόσμο ντυμένο με κοστούμια και ταγιέρ να κάνει το διάλειμμά του, συνήθως σε χαλαρούς ρυθμούς, σε ένα από τα πολλά specialty καφέ και εστιατόρια στα ισόγεια των εταιρειών. Η οικονομική σταθερότητα και η ποιότητα ζωής αντικατοπτρίζονται τόσο σε μετρήσιμα μεγέθη (ο ΦΠΑ είναι μόλις 10%) όσο και σε ποιοτικά (ο κόσμος είναι σχεδόν πάντα χαμογελαστός και ευδιάθετος). Χάρη στις ιδανικές εργασιακές συνθήκες, που ελκύουν νέους εργαζόμενους, αλλά και του κοινωνικού κράτους, που ευνοεί τη δημιουργία οικογένειας, η μέση ηλικία των κατοίκων της χώρας είναι κάτω των 38 (σε αντιδιαστολή με την Ελλάδα, που είναι 46).
Στη Μελβούρνη
Παρατηρώ τη θέα από τον τελευταίο όροφο του Eureka Tower. Δίπλα μου, κάποιοι Έλληνες σχολιάζουν τα τοπόσημα της πόλης. Αυτό που δεν συνειδητοποιούν, και τους το θυμίζω παρεμβαίνοντας απρόσκλητος, είναι ότι αντικρίζουν την ίδια εικόνα που βλέπαμε στους τίτλους αρχήςτης σειράς «Είσαι το Ταίρι μου» στις αρχές της χιλιετίας: τη Μελβούρνη από ψηλά. Τότε, στις χρυσές εποχές της τηλεόρασης, που είχαν έρθει οι ηθοποιοί και το συνεργείο για 47 ημέρες στην άλλη άκρη του κόσμου με σκοπό να αποτυπώσουν τις περιπέτειες της Βίκυς και της Στέλλας.
Κατεβαίνω από το κτίριο, το οποίο τυχαίνει να έχει σχεδιάσει ο Ελληνοαυστραλός Νώντας Κατσαλίδης, και κατευθύνομαι στον προαστιακό. Το μηχάνημα έκδοσης εισιτηρίων είναι στα αγγλικά, στα κινεζικά και στα ελληνικά: τις τρεις πιο δημοφιλείς γλώσσες.
Στην Τασμανία
Τελευταίος σταθμός στην Αυστραλία είναι η Τασμανία. Ένας τόπος τόσο προστατευόμενος, που σχεδόν απαγορεύεται να έχεις γάτα μαζί σου − μόνο κάτω από πολύ ειδικές συνθήκες. Όπως και κατά την άφιξη στην Αυστραλία, έτσι και στην Τασμανία κάποιος πρέπει να δηλώσει αν οι σόλες των παπουτσιών του έχουν χώματα που μπορεί να μεταφέρουν μικροοργανισμούς και να βλάψουν το τοπικό οικοσύστημα. Ο διάβολος της Τασμανίας, σε αντίθεση με το γνωστό καρτούν, είναι ένα μικρού μεγέθους σχετικά άκακο ζωάκι, κάτι ανάμεσα σε μικρό σκυλί και αρουραίο. Παρότι το νησί φημίζεται για την άγρια πανίδα του, αυτό που τελικά ξεχωρίζει είναι τα άπειρα πρόβατα και οι αγελάδες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του.
Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι εδώ στεγάζει η Cadbury το μεγαλύτερο εργοστάσιο σοκολάτας στο νότιο ημισφαίριο. Οι θερμοκρασίες είναι αρκετά χαμηλότερες απ’ ό,τι στην υπόλοιπη χώρα, ενώ ένα παγοθραυστικό στο λιμάνι με την επιγραφή Australia Antarctica Program μου θυμίζει πόσο κοντά βρίσκομαι στην παγωμένη ήπειρο.
