Παίρνουμε το τρένο για τον τελευταίο μας προορισμό τo Άνκορατζ. Ταξιδεύουμε μέσα από άγρια τοπία και γραφικές ακτές, απολαμβάνοντας την θέα από τα μεγάλα γυάλινα παράθυρα του τρένου και την γυάλινη οροφή με θόλο. Μετά από τέσσερις ώρες φτιάνουμε στο Άνκορατζ που θεωρείται η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Αλάσκας με το μεγαλύτερο μέρος να είναι ιθαγενείς Ινουίτ της Αλάσκας, δηλαδή Εσκιμώοι αν και ο όρος Εσκιμώος θεωρείται από τους Ινουίτ προσβλητικός και ρατσιστικός, καθώς σημαίνει κρεατοφάγος, όπως μαθαίνω αργότερα στο μουσείο ιστορίας του Άνκορατζ. Σε αυτό το καταπληκτικό μουσείο απλώνεται όλη η ιστορία και η κουλούρα των Ινουίτ.
Θεωρούνται γηγενείς κάτοικοι της Αλάσκας καθώς πριν από αιώνες, διασχίζοντας μια στενή λωρίδα γης, πέρασαν από την Σιβηρία στην Αλάσκα. Στην είσοδο του μουσείου δεσπόζει η χαρακτηριστική βάρκα των Εσκιμώων «Umiac» 10 μέτρων περίπου με ξύλινο σκελετό και κάλυμμα από δέρμα φώκιας. Το Άνκορατζ, τo οποίο περιβάλλεται από ένα άγριο τοπίο, είναι μια σύγχρονη πόλη με φαρδιές λεωφόρους, ουρανοξύστες, malls. Είναι όμως σχεδόν άδεια από κόσμο και αυτοκίνητα γι’ αυτό και θεωρείται από τις πιο αραιοκατοικημένες πόλεις της Αμερικής. Εκεί, που περπατάς στον δρόμο, κάτω από τους ουρανοξύστες τo πιο πιθανό είναι να περπατάς δίπλα σε ένα ελάφι ή μια αρκούδα παρά σε ανθρώπους.
πηγή: https://www.travel.gr/experiences/anazitontas-tin-alaska-fiord-pageton/