Το Νησί του Πάσχα (Isla de Pascua στα ισπανικά ή Rapa Nui στην ομώνυμη πολυνησιακή γλώσσα) βρίσκεται στον ανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό, στο ανατολικό άκρο του Πολυνησιακού τριγώνου, και αποτελεί επαρχία της Χιλής. Το νησί ονομάστηκε έτσι γιατί…
Το Νησί του Πάσχα (Isla de Pascua στα ισπανικά ή Rapa Nui στην ομώνυμη πολυνησιακή γλώσσα) βρίσκεται στον ανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό, στο ανατολικό άκρο του Πολυνησιακού τριγώνου, και αποτελεί επαρχία της Χιλής.
Έχει έκταση 163,6 τ. χλμ. και πληθυσμό 7.750 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2017), ενώ βρίσκεται σε ιδιαίτερα απομονωμένη θέση, 2.000 χιλιόμετρα ανατολικά από τα νησιά Πίτκαιρν και 3.500 χιλιόμετρα δυτικά της Χιλής.
Η πλειοψηφία των κατοίκων ζει στον οικισμό Χάνγκα Ρόα, στη δυτική ακτή του νησιού, που αποτελεί έδρα της διοίκησης.
Από γεωλογικής άποψης το νησί του Πάσχα είναι ηφαιστιογενές και μαζί με τις γειτονικές νησίδες αποτελούν τις κορυφές ενός ηφαιστειακού όρους, ύψους 2.000 μέτρων από τον βυθό της θάλασσας. Το νησί δημιουργήθηκε από τη δράση των τριών τοπικών ηφαιστείων, περίπου 700.000 χρόνια πριν, και χαρακτηρίζεται από τους γεωλόγους ως θερμό σημείο με χαμηλή μαγματική παραγωγικότητα (σε αντίθεση με τα νησιά της Χαβάης). Διαθέτει, επίσης, απόκρημνες ακτές και πολλά σπήλαια.
Το κλίμα του είναι υποτροπικό, δηλαδή ηλιόλουστο και ξηρό, με τη μέση θερμοκρασία να φτάνει τους 23οC κατά τους θερμότερους μήνες (Ιανουάριο με Μάρτιο) και τους 18 οC κατά τους ψυχρότερους μήνες (Ιούνιο με Αύγουστο). Περιστασιακά το νησί πλήττεται από ισχυρές βροχοπτώσεις και ανέμους.
Το κλίμα του είναι υποτροπικό, δηλαδή ηλιόλουστο και ξηρό, με τη μέση θερμοκρασία να φτάνει τους 23οC κατά τους θερμότερους μήνες (Ιανουάριο με Μάρτιο) και τους 18 οC κατά τους ψυχρότερους μήνες (Ιούνιο με Αύγουστο). Περιστασιακά το νησί πλήττεται από ισχυρές βροχοπτώσεις και ανέμους.
Το νησί του Πάσχα αποικίστηκε για πρώτη φορά από Πολυνήσιους, αν και οι ερευνητές διαφωνούν ως προς το χρόνο άφιξής τους. Η επικρατούσα θεωρία τοποθετούσε την κατοίκηση του νησιού γύρω στο 800 μ.Χ., νεότερες ωστόσο έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι πρώτοι άποικοι έφτασαν γύρω στο 1200 μ.Χ., 400 χρόνια αργότερα από τις αρχικές εκτιμήσεις.
Οι νεοφερμένοι βρήκαν ένα ειδυλλιακό νησί με παρθένα φύση και μεγάλα δάση από κοκκοφοίνικες και τους πρώτους αιώνες δημιούργησαν έναν πολιτισμό με διακριτά αρχιτεκτονικά και καλλιτεχνικά στοιχεία, μακριά από εξωτερικές επιρροές. Σταδιακά, ωστόσο, η ανάγκη τους για περισσότερη καλλιεργήσιμη γη τους οδήγησε στην αποψίλωση του μεγαλύτερου τμήματος των δασών. Η διαδικασία αυτή, σε συνδυασμό με την εισαγωγή στο νησί του Πολυνησιακού αρουραίου, είχε ως συνέπεια μια σοβαρή οικολογική υποβάθμιση και εξαφάνιση πολλών ειδών χλωρίδας και πανίδας.