Λουσμένη όλο το χρόνο στον ήλιο, αγκαλιασμένη από την αύρα της Καραϊβικής, με την παλιά πόλη της που ενέπνευσε τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες να διατηρεί τη μοναδική αποικιακή της γοητεία, η Καρταχένα ντε Ίντιας έγινε ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς της Κολομβίας.
Η ιστορική πόλη-λιμάνι είναι γεμάτη αντιθέσεις: την καρδιά της αποτελεί η οχυρωμένη Παλιά Πόλη, Μνημείο UNESCO από το 1984, που διατηρεί όχι μόνο την αρχιτεκτονική, αλλά και τις παραδόσεις, την κουζίνα, τη μουσική και κυρίως τη ζωντάνια της. Κάθε γωνιά αποκαλύπτει κι ένα κομμάτι ιστορίας, από το Παλάτι της Ιεράς Εξέτασης και τον εμβληματικό μοναστήρι San Pedro Claver, μέχρι τα μέγαρα με τις απίστευτες εσωτερικές αυλές και τα σπίτια της Getsemani βαμμένα με ό,τι χρώμα βάλει ο νους. Τεράστιες τοιχογραφίες και street art, παραστάσεις στο δρόμο, τοπικές γεύσεις, μουσική και χορός στους ρυθμούς της champeta -ενός τοπικού μουσικού στυλ που γεννήθηκε στην πόλη- οι περίφημες Palenqueras που κουβαλούν φρέσκα φρούτα στο κεφάλι και χρεώνουν για να φωτογραφηθούν -όλα κάνουν την πόλη μια ατέλειωτη γιορτή.
Στον αντίποδα βρίσκεται η σύγχρονη Kαρθαχένα, με το Bocagrande, μια στενή χερσόνησο με ψηλούς, γυάλινους ουρανοξύστες που παρατάσσονται κατά μήκος της ακτής, στεγάζοντας πολυτελή ξενοδοχεία, συγκροτήματα διαμερισμάτων και γραφείων, εστιατόρια, εμπορικά κέντρα και οργανωμένες παραλίες. Το ταξίδι στην Καρταχένα συνδυάζεται με τα νησιά Rosario που ξεχωρίζουν για τις παραλίες με τη λευκή άμμο και τα γαλαζοπράσινα νερά, σε ψαροχώρια όπως το La Boquilla, που προσφέρουν μια γεύση από την αφροκαραϊβική κληρονομιά και περιηγήσεις με κανό στα μαγκρόβια δάση, ή το ηφαίστειο Totumo. Το ωραιότερο όλων είναι το Εθνικό Πάρκο Tayrona, στους πρόποδες της οροσειράς Sierra Nevada de Santa Marta (240 χλμ. από την Καρταχένα). Φιλοξενεί μια εντυπωσιακή ποικιλία οικοσυστημάτων, πυκνά τροπικά δάση, καταρράκτες και λιμνοθάλασσες, μαγικές παραλίες και το Pueblito Chairama, έναν αρχαιολογικό χώρο που θυμίζει τον χαμένο πολιτισμό των Tayrona.
Η Καρταχένα ιδρύθηκε το 1533 από τον Ισπανό κατακτητή Pedro de Heredia και έγινε γρήγορα σημαντικό λιμάνι. Χρυσός, ασήμι και πολύτιμα αγαθά από τη Νότια Αμερική περνούσαν από εκεί και μεταφέρονταν στην Ισπανία -γεγονός που την έκανε στόχο πειρατών όπως ο διαβόητος Francis Drake. Για να προστατευτεί η πόλη κτίστηκαν τείχη και το φρούριο San Felipe de Barajas, που διατηρούνται προσδίδοντάς της μοναδική ταυτότητα. Κατά την αποικιακή περίοδο η Καρταχένα έγινε επίσης ένα σημαντικό σημείο εισόδου για τους σκλάβους που έφερναν από την Αφρική- γεγονός που διαμόρφωσε τελικά την πολυπολιτισμική κουλτούρα της. Ήταν μία από τις πρώτες πόλεις της Κολομβίας που κήρυξαν την ανεξαρτησία τους από την Ισπανία -αν και υπέστη βίαιη πολιορκία πριν από την τελική απελευθέρωσή της το 1821.
Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και η Καρταχένα
Αν και ο Μάρκες καταγόταν από το Αρακατάκα, η Καρταχένα αποτέλεσε για εκείνον ένα δεύτερο σπίτι. Εκεί, έμαθε να βλέπει τον κόσμο με το βλέμμα του συγγραφέα και του δημοσιογράφου, εκεί έγραψε τις πρώτες του ιστορίες και άρχισε να διαμορφώνει την ταυτότητά του. Ο νεαρός Γκαμπό, όπως τον αποκαλούσαν, έφτασε στην πόλη στα τέλη της δεκαετίας του ’40, εγκαταλείποντας προσωρινά τις σπουδές του στη νομική και ξεκίνησε να εργάζεται στην εφημερίδα El Universal, γράφοντας άρθρα και χρονογραφήματα. Αυτή ήταν η πρώτη του ουσιαστική επαφή με τη δημοσιογραφία, που δεν την εγκατέλειψε ποτέ και επηρέασε έντονα τη λογοτεχνική του γραφή. Στα κείμενά του εκείνης της περιόδου ξεχωρίζει ήδη η ματιά που συνδυάζει την πραγματικότητα με μια σχεδόν μυθική διάσταση -το ύφος που αργότερα θα εξελισσόταν στον διάσημο μαγικό ρεαλισμό του.
Η καθημερινότητα στην Καρταχένα εκείνης της εποχής πρόσφερε στον Μάρκες απεριόριστη έμπνευση. Οι αφηγήσεις των ψαράδων, οι παραδόσεις των Αφροκολομβιανών και το αποικιακό παρελθόν της πόλης αποτέλεσαν βάση της θεματολογίας των βιβλίων του και αναδύονται σε έργα όπως «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας». Περπατώντας νωρίς το πρωί, για να αποφύγετε τα πλήθη των τουριστών, στα τείχη της Καρταχένα, στις πλατείες όπως η Santo Domingo και η de los Coches και στις γειτονιές, ίσως καταφέρετε να νιώσετε την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που τροφοδότησε τον μαγικό ρεαλισμό. Σήμερα, η Καρταχένα τιμά τον Μάρκες με πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Fundación Gaboγ που στεγάζεται σε ένα ιστορικό κτίριο και αποτελεί ζωντανό κέντρο πολιτισμού. Εκεί, εκτίθενται προσωπικά αντικείμενά του, φωτογραφίες, σπάνιες εκδόσεις έργων του και αρχειακό υλικό που αφορά τη ζωή και τη συγγραφική του πορεία. Παράλληλα, το ίδρυμα διοργανώνει εργαστήρια δημιουργικής γραφής, σεμινάρια δημοσιογραφίας και εκδηλώσεις που προωθούν την ελευθερία του Τύπου και την αφήγηση ως τέχνη.
Το μεγαλύτερο φρούριο που έκτισαν ποτέ οι Ισπανοί σε οποιαδήποτε από τις αποικίες τους, ήταν το San Felipe de Barajas. Ανατέθηκε το 1630 και ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1657 στην κορυφή του λόφου San Lazaro, στα ανατολικά της παλιάς πόλης. Το 1762 έγινε μια εκτεταμένη επέκταση, με αποτέλεσμα ολόκληρος ο λόφος να καλυφθεί από αυτό το ισχυρό φρούριο που ακολουθούσε τη φυσική κλίση του εδάφους και είχε πολλαπλά επίπεδα με επικαλυπτόμενες γραμμές άμυνας. Τα τείχη ήταν χοντρά, κτισμένα με πέτρα και κοραλλιογενές υλικό, ικανά να αντέξουν σε κανονιοβολισμούς, και σε καίρια σημεία υπήρχαν προμαχώνες για να ελέγχουν όλα τα πιθανά σημεία επίθεσης. Το φρούριο σχεδιάστηκε υπό την καθοδήγηση στρατιωτικών μηχανικών των Ισπανών ώστε να είναι σχεδόν απόρθητο και πράγματι δεν καταλήφθηκε ποτέ, παρά τις πολυάριθμες προσπάθειες.
Ένα πολύπλοκο σύστημα τούνελ συνέδεε στρατηγικά σημεία για να επιτρέπει τη διανομή προμηθειών και να διευκολύνει την εκκένωση. Κατασκευάστηκαν έτσι ώστε κάθε θόρυβος να αντηχεί σε όλο το μήκος τους, καθιστώντας δυνατή την ακρόαση του παραμικρού ήχου από τα βήματα ενός εχθρού που πλησίαζε, αλλά και διευκολύνοντας την εσωτερική επικοινωνία. Μερικά από τα τούνελ είναι φωτισμένα και ανοιχτά για τους επισκέπτες -μια απόκοσμη περιήγηση που δεν πρέπει να χάσετε. Η Παλιά Πόλη της Καρταχένα περιβάλλεται από τα Las Murallas, τα στιβαρά τείχη που κτίστηκαν για την προστασία της. Η κατασκευή τους ξεκίνησε προς το τέλος του 16ου αιώνα, μετά την επίθεση του πειρατή Francis Drake, καθώς μέχρι τότε η πόλη ήταν σχεδόν εντελώς απροστάτευτη.
Το έργο χρειάστηκε δύο αιώνες για να ολοκληρωθεί, λόγω των επαναλαμβανόμενων ζημιών από καταιγίδες και πειρατικές επιθέσεις. Αποτελούν εξαιρετικό δείγμα στρατιωτικής μηχανικής και είναι πολύ καλά διατηρημένα, με εξαίρεση το τμήμα που βλέπει προς τη La Matuna, το οποίο κατεδαφίστηκε στα μέσα του 20ού αιώνα. Μπορείτε να περπατήσετε σε μεγάλο μέρος των τειχών που έχουν συνολικό μήκος 11 χλμ. και να απολαύσετε την πανοραμική θέα της οχυρωμένης πόλης και της Καραϊβικής.
Στην Παλιά Πόλη θα μπείτε από τη μνημειακή πύλη με το ρολόι (Puerta del Reloj), την κύρια είσοδο κατά την αποικιοκρατία. Από εκεί απλώνεται η συνοικία El Centro, με πλατείες όπως η Plaza de la Aduana και η Plaza de los Coches, ιστορικά καφέ, εστιατόρια και καταστήματα. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά κτίρια είναι ο καθεδρικός ναός, η ΒασιλικήSanta Catalina de Alejandría. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1577, αλλά το 1586 υπέστη σοβαρές ζημιές από επίθεση του Francis Drake. Ολοκληρώθηκε το 1612, ενώ ο χαρακτηριστικός τρούλος από τερακότα προστέθηκε αργότερα.
Σε αντίθεση με την El Centro, η γειτονιά San Diego στα βορειοανατολικά της, έχει πιο ήσυχη και χαλαρή ατμόσφαιρα. Επί αποικιοκρατίας η πλειονότητα των κατοίκων της ήταν Κρεολοί μεσαίας και ανώτερης τάξης που έμεναν σε αρχοντικά σπίτια με αυλές, μπαλκόνια και διακοσμητικά στοιχεία, αποτελώντας σύμβολα πλούτου και υψηλής κοινωνικής θέσης. Αρκετά διατηρητέα οικοδομήματα έχουν μετατραπεί σε πολυτελή εστιατόρια και boutique ξενοδοχεία –όπως το Casa La Cartujita, το Casa Quero και το Callecitas de San Diego- και δίνουν μια πολύ καλή εικόνα της αρχιτεκτονικής της αποικιοκρατίας. Μπαίνοντας θα θαυμάσετε τις υπέροχες εσωτερικές αυλές (patios) γύρω από τις οποίες διατάσσονταν τα δωμάτια: δροσερές και λουλουδιασμένες, συχνά είχαν κρήνες και λειτουργούσαν ως χώροι κοινωνικών δραστηριοτήτων ή ξεκούρασης. Οι προσόψεις των σπιτιών αυτών είναι χρωματιστές, με σκαλιστές λεπτομέρειες γύρω από πόρτες και παράθυρα. Τα μπαλκόνια είναι σιδερένια ή ξύλινα, με περίτεχνα κάγκελα. Στα μικρότερα σπίτια της συνοικίας κατοικούσαν τεχνίτες, έμποροι μικρής κλίμακας και επαγγελματίες (π.χ. ράφτες, μαραγκοί, ζαχαροπλάστες).
Πηγή: https://www.travel.gr/experiences/kartachena-to-diamanti-tis-kolomvias/